Siguro nga masyadong naging malupit ang mundo sa akin.
O sa mga taong katulad ko.
Sa bawat hampas ng latigong nag-iiwan ng pilat, sa bawat latay na sakit ay walang kahalintulad, may malinaw na ilog na sa aki'y naghihintay. Payapa upang aking kauhawan ay maibsan. Upang sakit ng katawa'y malunasan.
Sa bawat init, alam kong may lamig na kapalit.
Sa bawat luha, may katumbas na ngiti.
At sa bawat pagdurusa, alam kong may naghihintay na pag-asa.
At alam ko, liwanag ay kaylapit na.
Abot na ng aking kamay, hinihipo dulo ng aking daliri.
At humahalik na sa aking pisngi.
Ako'y pumikit at payapang napangiti.
No comments:
Post a Comment